تکه ای از بهشت درست همیجا کنار خوشی هایم نشسته و من تنها ترین گنه کاری هستم که انگار بوی بهشت به مشامم می رسد. چقدر زیباست وقتی سرت را از پنجره ی مهربانی بالا می آوری ودنیا را با چشم جان نگاه می کنی مورچه غذایش را،عابر پیاده نگاهش را،مرغ همسایه صدایش را از سر حکمت و نظم خداوندی از زمین طلب می کنند. اینجا ذره یی از بهشت لای شب بو ها گم می شود و مشامم پر می شود از شب بویی که به مذاق رسواهای دنیا خوش نمی اید. غذایی روح اماده طبخ ومن تنها مشتری این رستوران و سهم من همان مرغ همسایه ای که گناهش عاشقانه وبی صدا راه رستوران را در پیش گرفته بود. باید از بهشت برگردم

و من با خاک ساخته شده ام و تن خاکی ام را با لباسی می پوشانم.چقدر و تا کجا حواسم را جمع کنم که لباس هایم خاکی نشود؟؟نکند فراموشم شد؟؟ نکند هنوز باورم نیست که خاکیم ؟چقدر نگرانیم که این تن خاکی دوباره برگردد به خاک و در زیر هزاران تن خاک باید یک عمر ارام خوابید.اصلا بگذاریم تمرین کنیم تا نلرزیم از برگشتن. و دمیده می شود در ما نفخ صور و بی صدا راه دنیا را در پیش گرفتیم.و رسیدیم به استراحت گاه دنیا تا از بازار و سرایش توشه ای برای منزل ابدی به یادگار ببریم.بازار پر شده از هزاران رنگی که مرا در سرای ابدی به جنگ دعوت می کند.من از اولین دکان این دنیا خاکش را مفت س

چه دردناک تمام نوشته های سال 93 و 94 توسط سایت بلگفا پاک شد.

امان از سیستم و این بلگفا

شب سرک می کشد در خیالم و من دلتنگ قشنگترین خاطرات روزگارم.

دنیای من و شما و ادم برفی مهربانی را نشانه میرود .

کاش اندازه تمام دنیا غم نان هم نبود.چقدر این حسرت ها ما را پیرتر به دنیا می اورند.

ممنونم خدای خوبم که هستی کنار دلم.

سکوت می شم در خیال های پس از ماندنم در اسمان ابی و تو راه همین خانه را در پیش می گیری.

اینجا مردمان شهر برای سبقت گرفتن در مهربانی از دیوار همسایه بالا نمی روند.

اینجا مردمان شهرم برای بودن و یا نبودن یک لقمه نان از روی هم رد نمی شوند

....

من می مانم و خیالی که رو به اسمان پروازش می دهم و خوبی در امتداد دلمان گم می شود.

و گاهی چه زود دیر می شود.

سلام نانا

خیلی وقته دستم به کیبرد نمی ره و نمی تونم بنویسم.فکر می کنم خیلی خسته شدم و نوشتن هم مثل گذشته ارومم نمی کنه.

نانا نفس کشیدن تو این دنیا که می گن از اون بالا خیلی کوچیکه خیلی سخته . نکنه به خاطر کوچیک بودنشه؟؟

نانا

اخم روی چهره ام یادگار کدوم دوران بده؟

اصلا خوب تو این زندگی چرا مثل یه رعد وبرق شده؟؟

چروک پیشونی شدم ساعت شمار عمرم و لبخد های الکی که باید روی صورتم داشته باشم...

نانا

بخخش بعد مدتها اومدم اما با دلی پر از عصیانگری.

ببخش

سلام نانا

داشتم فکر می کردم چقدر دنیا رنگ می بازه و ما ها چقدر عوض شدیم

نانا مثلا از دهه شصت : نامه ،پیک و پست و تمبر...تا دهه هفتاد : فکس و تلفن و ... و دهه هشتاد : ایمیل و وبلاگ و .. و الان دهه نود شده شبکه های مجازی

نانا دیگه کسی وبلاگ نمی خونه . دیگه کسی سمت و سو لب تاب و سیستم نمیره جز برای کارای علمی و ضروری

نانا خیلی قشنگتر شد اما ... دلم گرفت نانا دلم گرفت

سلام نانا مت.لد می شوم در اولین روز های فصل زرد و خوش رنگ پاییز و من بی اعتنا به غم روزگار بزرگ می شوم . نانا چنگال این دنیا گاهی فقط گاهی روزگارام با خودش به ان بالا و بالاتر می برد و من می مانم ابری که از سر بی کسای هایش نای باریدن ندارد. نانا می توان با دست های خدا هم زمین خدا را شخم زد اما با دل شکسته رخسار زمین را نمی شود رنگ کرد . نانا بزرگ می شوم در روز تول خودم و من تنها تر از همیشه و تنها دلخوشی هایم همین چند خط نوشته نا نوشته می باشد در صفحه سفید این کاغذ. نانا منمتظرم که باران زیر همین ابر ببارد و تو قشنگ ترین لبخند خدایی با تشکر دادا 12 مهر 95